كثرة المعاصى و كثرة الهموم و الاحزان فى امور الدّنيا و كثرة الاشتغال و العلايق و قد ذكرنا، لانّه لا ينبغى للعاقل ان يهمّ لامور الدّنيا لانّه يضرّ و لا ينفع و هموم الدّنيا لا يخلو عن الظّلمة فى القلب و هموم الآخرة لا يخلو من النّور فى القلب و تحصيل العلوم ينفى الهمّ و الحزن و اكل الكربزة و التّفاح الحامض و نظر المصلوب و قراءة لوح القبور و العبور بين اقطار الجمل و القاء القمّل الحىّ على الارض و الحجامة على نقرة الفقار كلّ ذلك يورث النّسيان.

ترجمه:

اسباب پيدايش نسيان و فراموشى‌

از امورى كه باعث فراموشى ميشود:

كثرت گناه و ازدياد اندوه و فراوانى حزن در امور دنيا و سرگرمى زياد و دلبستگى به آنرا ميتوان برشمرد چنانچه قبلا بآن اشاره گرديد.

شخص عاقل و فهميده نمى‌بايد براى امور و جهات دنيوى مهموم و غمناك گردد چه آنكه علائق و امتعه دنيوى مضرّ بوده و نافع نيستند، هموم دنيا از ايجاد ظلمت و تيره‌گى در دل خالى نبوده و در مقابلش اندوه و حزن براى آخرت از اضائه نور در قلب مجرّد نميباشد.

تحصل علوم و فراگرفتن دانش حزن و غم را مى‌زدايد.

خوردن خيار چنبر و سيب ترش و ديدن دار آويخته و خواندن سنگ قبرها و گذشتن از بين قطار شتران و انداختن شپش زنده بر زمين و حجامت بر گودى ستون فقرات جملگى از اسباب پيدايش فراموشى ميباشند.